“Noemt men een spreekwoord oud en Chinees, dan heet de maker Jan, Piet of Kees”

Je gebruikt dit als een humoristisch commentaar wanneer iemand een pseudo-Oosters spreekwoord citeert, of om te wijzen op de wijdverspreide praktijk van het toeschrijven van zelfbedachte wijsheden aan een exotische bron.

De brontekst stelt voor dat dit spreekwoord er "maar eens moet komen" om de trend van valse Chinese spreekwoorden te benoemen. Het is dus een *meta-spreekwoord*, specifiek bedacht om het fenomeen te beschrijven dat in de tekst wordt geanalyseerd.